Blog
Istatwitsquaretumblebookr'In
Toegegeven, ik had moeite om de grijns van mijn gezicht te halen. In tijden waarin mensen op het werk worden afgesloten van Facebook, stuurt Fé. Marieken Maes naar de Facebookles. Soit, Social media expert class, zoals dat dan heet. Want, beste jongens en meisjes, anno 2012 is het bijzonder belangrijk dat de strateeg van een communicatiebureau weet wie hij of zij al dan niet mag superpoken.
Het is ondertussen duidelijk dat computerverslaafde mensen met virtuele vrienden niet noodzakelijk een psychiater zien of asociale babymoordenaars worden. Erger, je kan ze zelfs geen nerds meer noemen. Sociale media zijn mainstream geworden. Ze krijgen zelfs een heldenstatus bij Arabische revoluties of grensverleggende Amerikaanse verkiezingen. Anders gezegd: sociale media zijn belangrijk vandaag omdat ze deel uit maken van het maatschappelijke weefsel. Dat bedrijven ze zien als bedreigend en tijdverlies is een jammere zaak.
Door de onomkeerbare evolutie te omhelzen zouden er wel eens mooie dingen kunnen ontstaan. Zeker bij grotere bedrijven. Sociale media kunnen ook binnen bedrijven enkele kwalijke bureaucratische neveneffecten weg te werken. Max Weber, dé socioloog die bureaucratie in kaart bracht, zou ongetwijfeld watertanden bij het zien van Facebook en Twitter. Zelf gebruiken we bij Fé. ook een Facebookgroep die enkel zichtbaar is voor onze collega's. Dat virtuele kantoor laat toe om het contact met de thuiswerkers te vergemakkelijken. En het is ideaal om ideeën of leuke vondsten te delen met collega's. Bovendien houdt zo'n Faceboekgroep een berg trivialere mails uit je professionele mailbox. Al dien je dan wel je privacyinstellingen te bekijken om werk en privé te scheiden. Ach ja, privacy is passé, toch?
Ik ben in ieder geval benieuwd met welke nieuwe inzichten dat Marieken maandag komt aandraven. Op deze eigenste moment zit ze wellicht nog volop in zinnen van 140 tekens te praten, Foursquare- en Grouponpromoties van sjakossen te delen, nieuwe hoesjes voor haar iphone te instagrammen, de mensen rondom zich te Linked'Innen (Linked te Innen ... whatever), een filosofische bedenking rond de dislike button te spuien op Tumblr, ... En misschien, heel misschien, vindt ze in een moment van rust de tijd om even met haar buurman of buurvrouw te praten. Al was het maar om te polsen naar hun Kloutscore. Als dat gezelschap ze al niet als rugnummer op hun T-shirts geborduurd hebben...
Bon, zo'n vaart zal het wel niet lopen. Het enige wat ik verwacht, beste M., is een retweet of like binnen de 10 minuten na deze blogpost. Kan dat?
Keuzes maken
Ik zou nog een uitgebreide blog kunnen schrijven over quantumfysica en het klimaatprobleem, maar heb eigenlijk gewoon honger. Tot morgen, ik ga iets eten.
De Liesbett(h)en
Liesbeth heet ze. Een dame die onder haar korte zwarte kapsel onderdak geeft aan een intrigerende pan hersenen. Ze zet dit brein bij voorkeur in om uw campagnes te coördineren en om budgetten los te peuteren en/of in te snoeren. Plichtbewust en met de nodige nuance. Mocht u nu met een beeld van haar zitten als een bebrilde cijfernerd, heeft u het grondig bij het verkeerde eind. Liesbeth belichaamt een bijna ongezonde dosis rock-and-roll, die haar in de meest bizarre situaties loodst. Dat maakt haar het ideale gezelschap voor een cafénacht vol straffe verhalen.
Ooit maakte ik, nog groen achter de oren, de kapitale fout accounts te verslijten als goudvissen. Je weet wel, die dieren die de ene kant van hun bokaal vergeten zijn eens ze de andere hebben bereikt en uren nonsens kunnen uitkramen tegen hun spiegelbeeld. Ze zijn aandoenlijk, maar een beetje hulpeloos. Accounts vergeten echter niet. Correctie; accounts vergeten nooit. Dat mocht blijken uit de wraak die mij kort na de uitspraak al te beurt viel.
Accounts zijn groepsdieren. Val één exemplaar aan, en je krijgt de hele kudde over je heen. Zijzelf noemen dit "Het Netwerk" en dat netwerk beschikt over alle informatie (he said-she said) nog voor je je rug hebt gedraaid en de notie van een foute woordkeuze beseft. Vergeet daarbij bedrijfsgrenzen. Luttele minuten na mijn goudvis-misstap hing Procter and Gamble aan de lijn. Een bedreiging, 3 seconden ijzige stilte gevolgd door een kiestoon deden me beseffen dat het menens was. Liesbeth heeft een sterke poot in Het Netwerk. Ze kent veel mensen die veel mensen kennen. En die mensen ...
Vandaag kreeg Liesbeth een andere functie binnen Het Netwerk. Ze verlaat Fé. om terug te keren naar mediaproducties, haar oude liefde. Dat vinden wij bijzonder jammer, maar in Het Netwerk is niemand ooit ver weg. Net zoals mijn goudvissenopmerking me nu al bijna 2 jaar achtervolgt. Ik hoop haar alvast snel tegen het lijf te lopen voor een verse portie straffe verhalen.
Liesbeth wordt opgevolgd door ... Liesbet. Jawel, zonder h. Ik ben er nog niet helemaal uit wat die extra luchtverplaatsing betekent voor het Liesbeth-zijn, maar ik let alvast op mijn woorden. Van vergelijkingen met dieren blijf ik zo ver mogelijk weg.
Thuizen
Als onderzoeker voor ILIV speur ik al even naar wat een huis een thuis maak voor de Belg. Eén voorwaarde steekt daarbij met kop en schouders uit boven de rest. Namelijk de aanwezigheid van de mensen waarvan je houdt. Nu wil het toeval dat ik recentelijk een dakappartement aan het Antwerpse stadspark ruilde voor een gezellig appartement met tuintje in Borgerhout. Hoofdreden? De mensen waarvan ik hou. Of nog anders gezegd; ik ben gaan samenwonen met mijn lief. Of mijn lief is gaan samenwonen met mij. Haar rol is daarin minstens even actief als de mijne. Anyhow...
Voor ik samen woonde met Debbie, bestond mijn huislijke gezelschap uit Roeland en Pauline. Toevallig ook twee mensen waarvan ik hou. Zij het dan op een iets andere manier. Roeland, Pauline en ik kenden elkaar al van toen met meisjes praten op school nog een taboe was. Met zijn drie besloten we na het studeren in te trekken in een appartement dat de volgende tweeënhalf jaar thuis zou worden. En met succes. Thuis was Roeland en Pauline.
En toch slaag je er op een week tijd in om je helemaal thuis te voelen op een volstrekt vreemde locatie én met een andere huisgenoot. Ik ben er zeker van dat dat voor het grootste stuk aan mijn lief ligt. Maar als Roeland op bezoek is, of ik bij Roeland, voel ik me ook daar weer thuis. De jobidioot en thuisnerd in mij vraagt zich dan af of een thuisgevoel mobiel is? En daarbij heb ik het niet over zigeuners of Nederlanders. Neen, daar gaat het niet over. Alhoewel. Daar gaat het eigenlijk gewoon wel over. Misschien zijn zigeuners en Nederlanders wel de meest mobiele thuisdenkers die er bestaan. Ben je echt een Nomade als je kroketjes uit de muur haalt en daarbij Heineken drinkt op Chersonisos?
Ok, misschien gaat het daar toch niet helemaal over. Het punt is: Ik kan me op meerdere plaatsen thuis voelen. Het meest nog thuis (écht thuis) met mijn lief. Maar ook nog steeds als ik aan het stadspark in de zetel plof. Zelfs met een beetje moeite in het huis van mijn ouders in Stabroek. En toch ben ik er vrij zeker van dat ik geen gespleten persoonlijkheid heb. Zou zoiets erg zijn? Niet in de zin de je er boebels van krijgt, maar eerder in 't koppeke? Enfin, ik wil het de Belg wel eens vragen. Wat doe je mentaal met je vroegere "thuizen"?
De foto hierboven heeft daar niets mee te maken. Het is een uit de kluiten gewassen kat die naar een andere uit de kluiten gewassen kat aan het kijken was in de Antwerpse Zoo dit weekend.
