Blog

De week van Marieken

Exponentieel gelukkiger

Ik word consequent exponentieel gelukkiger van…
…artificieel snoep, van de roze soort, drakulatanden of aardbeien met suikertjes op. En van nieuwe schoenen. Geluk tot in de zesde macht. Van Bickyburgers eten. Alleen of in gezelschap. Met of zonder minieke met speciaalsaus, curryketchup. Ketchup verhoogt trouwens altijd het geluksniveau. Van op café gaan met vrienden. Van bier en rum. Al herinner ik me dan niet altijd meer exact hoé gelukkig ik juist was. En van knuffels. Van lachen zonder ophouden. Van een zachtgekookt eitje met soldaatjes. Van rondrijden in de auto. Van meezingen onder de douche. Van mijn iPhone en iHop. De kleine bunny lacht me de hele dag toe. En ik lach terug. Van moeders kookkunsten. Orlofgebraad, peertjes in wijn en macaroni met hesp en kaassaus. Die klassiekers op hun best. En van vliegen met een vliegtuig. Al heb ik zonder nog nooit geprobeerd. Ook van de zon. Een diep en warm geluksgevoel. Van taart eten op zondag. En van rommelmarkten. Elke dag. Van tv-kijken zonder verstand. En van zetelhangen zonder doel. Van reclaamstylo’s die vettig schrijven. Van sorteren op kleur. Bij sorteer en structureer activiteiten moet ik trouwens altijd opletten voor pure gelukspieken. Van stoofvlees met frietjes. En van laat gaan slapen en lang blijven liggen. Van vrienden op bezoek. Bij mij. Of bij hen. Van bouwen en verbouwen. Bij mij. Of bij hen. En van lange autoritten met gezellig volk. Van festivalhangen. Van blijven plakken. Als laatste buiten gaan. Bij IKEA, H&M of op een feestje. Van preitaart en erwtjes. En van het posten van een blog. Instant geluk.

 

U ziet. Ik ben een gelukkig mens.

De week van Marieken

Lola Alida, de jongste Fé.

Lola Alida.

Geboren op 22 februari 2012.
Later dan verwacht.
Fashionably late.
Zoals het hoort.

 

Lola Alida.
Om 7.10 uur ‘s morgens.
Dat leert ze nog wel af.
Dat vroeg zijn.
Kijk maar naar haar moeder.

 

Lola Alida.
Dochter van Caro.
Een straffe madam.
Stevig in de wereld.
Scherpe blik op de toekomst.
Open van geest.
Sociaal van aard.

 

Moeder en dochter.
Hou dat duo in ’t oog.
Je gaat er nog van horen.

 

De week van Marieken

Vrouwen en auto's

Het gaat al lang niet meer enkel om de kleur van de auto.
We zijn ver voorbij het “Laat mevrouw maar ’n kleurreke kiezen”.
Niet dat de gemiddelde vrouw nu ook helemaal opgewonden geraakt van motorcapaciteit dit en spoiler dat, met velgen zus en optie zo. God nee! Maar wel van comfort en uitstoot en rijcomfort en veiligheid en een handige koffer en winterpakketten…

 

…en uiteraard ook nog steeds van de kleur.

 

Deze middag reed ik voorbij een Maserati. Ik stopte. Reed achteruit. En heb er een foto van getrokken.

 

Ik ben een vrouw én gek van auto’s. Ik doe niets liever dan rondcruisen in mijn Golfje. Wat zeg ik: ik word instant gelukkig achter een stuur. Een betere destress ken ik niet. En een Maserati! Daar wil ik best wel eens in rondtoeren. Helemaal opgetut, ikzelf én de Maserati. Zonnebril op, muziek iets te luid, blinkend koetswerk in de avondzon…

 

Maar laten we even héél duidelijk zijn: een roze auto is niet voor vrouwen, maar voor tutterfrut-trutten!

 

 

De week van Marieken

Ik vraag het maar

Nee, ik ken absoluut niets van mode. En ja, ik heb ooit Brako schoenen met mega plateauzolen gedragen. Zwarte lippenstift op en legercombats onder een rok. Om maar te zwijgen van de halve meter kuif die vele jaren op mijn hoofd heeft gestaan.

 

En toch wil ik vragen…

…waarom mannen denken dat ze ook een sportbroek kunnen dragen als ze niet aan het sporten zijn?

…en waarom diezelfde mannen er ook nog eens van overtuigd zijn dat ze gewone geklede schoenen onder die sportbroek kunnen dragen?

…waarom vrouwen platte ballerina muiltjes dragen en dan niet aan ballet doen?

…waarom mannen dikke portefeuilles in hun achterzak blijven steken?

…waarom mannen nog na hun 16de een petje willen dragen?

…en wie er in godsnaam die Hush Puppies Eskimo-schoenen uitgevonden heeft?

 

Ik vraag het maar.