Sarah

Vrijdag

Vandaag is het complimentendag. Heb ik al een complimentje gekregen vandaag? Euh, neen. Maar een welgemeend ‘geniet maar eens volop van je lange zonovergoten weekend!” wel. En dat telt voor twee, vind ik. Voor mij staat een heerlijk lang, vijf dagen durend weekend… een steelse stopzetting van het hectische bestaan. En de ervaring leert dat zo’n vijf dagen zo zalig kunnen zijn dat ik er weer twee maanden tegenaan kan. In het verschiet: twee dagen Luxemburg met mijn betere ik. Zaterdag zal mijn jeugdvriendin er trouwen met haar geliefde in een idyllisch château in een onooglijk dorpje in onze franstalige gemeenschap. Ik heb het voorrecht om getuige te zijn en de moeder van de bruid heeft kordaat de volgens haar beste traiteur van Brussel ingeschakeld. Dat belooft. Mijn twee oogappels zullen in de goede handen van de toegewijde grootouders verblijven en wij blijven heerlijk logeren in een charmante chambres d’ hôtes. Zondag gaan we onze kindjes oppikken bij diezelfde toegewijde, maar een stuk minder energieke groouders om er nadien het glas te heffen op de verjaardag van bompa. Kan slechter, niet? Zondagavond zullen we waarschijnlijk zoet zijn met het uitpakken van de bagage, onze oudste een verantwoorde klavertje-vier maaltijd voorschotelen en zelf een uur later een pak friet degusteren op een plateauke voor House MD (de bester serie sinds the Sopranos en Six feet under). Maandag gaan we brunchen bij vrienden en nadien samen wandelen in het park. Dinsdag moet Joris, mijn man, gaan werken en kan ik helemaal doen waar ik zin in heb. Het zal een onvervalst mama-zoon dagje worden. Eén heb ik er zo al gehad sinds mijn dochtertje Clara tien maanden geleden geboren is. Grote broer had zoveel plezier in die welverdiende onverdeelde aandacht-dag, dat ik er nu een vervolg aanbrei. We zullen samen gaan zwemmen, een croque monsieur gaan eten in Antwerpen en nadien naar de Zoo trekken. We kijken er nu al naar uit. ’s Woensdags ben ik tegenwoordig dankzij mijn ouderschapsverlof altijd thuis. Een ware luxe vind ik het om dan alles even in een lagere versnelling te doen en te genieten van mijn twee kinderen. Deze woensdag zullen we mijn lieve schoonmama – mama Bie - gaan bezoeken die herstelt van een zware operatie. Duimen maar dat ze snel weer beter is!

Dinsdag

Bobbejaan Schoepen is niet meer. Een Vlaams monument is verdwenen. Zoals hij maken ze er geen twee. Want, geef toe: een cowboy die jodelend over duiven zingt, zo was er maar één. Bij gebrek aan Lichtaartse saloons bouwde Bobbejaan er zelf maar eentje, met een stevig uit de kluiten gewassen speeltuin voor de kids. Wie van ons heeft er niet boomstammekes gezeten in Bobbejaanland om zich nadien misselijk te eten aan Bobbejaanburgers? (Liefst in die volgorde). De man heeft een toch niet onaanzienlijke rol in mijn leven gespeeld. Als kind trok ik elk jaar naar Bobbejaanland met mijn ouders, in de middelbare school steevast met mijn vriendinnen. En wie weet, volgend jaar met mijn eigen kids. Nu zit hij daar in de hemel, misschien wel te keuvelen met mijn bomma zaliger. Als dat maar goed komt. Want die Bobbejaan, die vond de bomma maar niks. Want zij had nog tot ze zes was in Amerika gewoond en daar leefden tenminste echte cowboys (lees kojbojs). Vogeltjes vond ze daarentegen wel fantastisch. Ze voerde de duiven in haar tuintje altijd broodkorstjes en drie soorten graantjes. In de winter kregen ze spekvet. Volgens mijn pa waren de duiven in Edegem zo dik dat ze door de pannen van het dak trapten. Dus, Bobbejaan, gewoon even je hoed afnemen en dat prachtige liedje over je Duivenkot zingen en jullie worden gegarandeerd dikke vrienden.

Maandag

Altijd fijn, zo’n lang weekend. Een communiefeest hier, een dineetje daar, een cafeeke hier, een wandelinkske daar en een schilderwerkske ginder. “Schilderen?”, hoor ik u denken. “Is dat weer zo’n Fé. die van alle creatieve markten thuis is?” Welnee, beste lezer. Jammer genoeg behoor ik niet tot die Fé.etjes die joggend een zelfgebakken pièce montée naar de haakcursus brengen, om daar keuvelend in het Portugees de nieuwste vernissage te bespreken. Ik doe dat namelijk al zwemmend onder water, twee uur aan een stuk en in het Russisch. Dat geheel terzijde, heb ik gisteren mijn bescheiden bijdrage geleverd aan de verbouwingen van Marieken, onze eigenste Bob De Bouwer. Onverschrokken en onvervaard gaat zij heel haar huis en liefst alles tegelijk te lijf met al wat ze tegenkomt. En daar worden ook haar vrienden, familieleden en collega’s toe gerekend. Een week lang lokt Marieken elke dag enthousiaste helpers met heerlijke dranken en spijzen (met dank aan de mama) en een heus tegeltjes afkaptoernooi. De helpers die het grootste aantal tegeltjes weet af te kappen, wint een mosseldiner (ook met dank aan de mama?). Helaas, driewerf helaas… ik werd aan het werk gezet bij de schuur- plamuur- en schildersploeg, zodat ik niet in aanmerking kwam voor de felbegeerde hoofdprijs. Maar gezellig was het wel! En misschien is er toch nog hoop voor mij, want ik hoorde dat er alternatieve mogelijkheden zijn om punten te sprokkelen. Zoveel mogelijk worsten eten die van de barbecue zijn gegleden, bijvoorbeeld. Want ook dat is verbouwen.

Archief

• Week van Dettie (van 6/9/2010 tot 10/9/2010)
• Week van Anneleen (van 30/8/2010 tot 3/9/2010)
• Week van Annemie (van 23/8/2010 tot 27/8/2010)
• Week van Sarah (van 16/8/2010 tot 20/8/2010)
• Week van Dewi (van 9/8/2010 tot 13/8/2010)
• Week van Ward (van 2/8/2010 tot 9/8/2010)
• Week van Kat (van 26/7/2010 tot 30/7/2010)
• Week van Isabelle (van 19/7/2010 tot 23/7/2010)
• Week van Liesbeth (van 12/7/2010 tot 16/7/2010)
• Week van Marieken (van 5/7/2010 tot 9/7/2010)
• Week van Katja (van 28/6/2010 tot 2/7/2010)
• Week van Annemie (van 21/6/2010 tot 25/6/2010)
• Week van Caro (van 14/6/2010 tot 18/6/2010)
• Week van Dewi (van 7/6/2010 tot 11/6/2010)