Onze goede vriend, de printer, zit in zijn (of haar) pubertijd. Laat me even in de waan dat de zielsverwant naast mijn bureau ook testosteron in de inkt heeft, zo ben ik niet alleen. Soms wordt hij boos en krijgt hij een rode frons. Dan piept en kreunt deze jongen om de nochtans zeer leuke tekeningen die hij mag maken. Maar daar komt vandaag verandering in. Printman is hier, en hopelijk loopt het hem niet af zoals de test met de nieuwe Volvo S60. Ik leef mee met die stakkers. Het kan iedereen overkomen, niet?
Dan toch maar met de fiets. Fietsen is trouwens gezond, milieuvriendelijk, blablabla... u kent de opsomming wel. Met de hoeveelheid snoep die hier dagelijks passeert, is het steevaste fietsgewijze woonwerkverkeer van mijn collega's volgens mij de enige reden dat ik nog geen mollige feetjes heb gespot. Daarnaast heb ik ontdekt dat mijn dagelijkse tocht naar en van het werk 4 keer langer duurt met de wagen dan met de fiets. Dat is zelfs zonder de tijd te rekenen om een parkeerplaats te zoeken... Mijn oprechte excuses voor deze nutteloze, of zelfs belerende aanval met triviale weetjes over fietsen. Ik was mijn punt kwijt. Juist, printman.
God ja, zoveel valt er nu ook niet over printman te vertellen. Hij was in ieder geval niet met de fiets en de printer is niet op een vrachtwagen ingebeukt. Bovendien ontbrak het printman aan spandex, externe onderbroek en heldhaftig logo. Al bij al een rustige voormiddag dus.
Dinsdag
Mozart maakt kinderen niet slimmer, schrijft De Standaard. Eén of andere onderzoeker had diep in de jaren negentig nochtans besloten dat het luisteren naar Mozart, de Einstein in uw jonge knaap naar boven bracht. Niet dus. Eagles of Death Metal, Explosions in the Sky en zelfs Frank Galan blijken hetzelfde effect te veroorzaken. Het effect staat gekend als "emotie" en dat blijkt dan weer gunstig te zijn uw denkorgaan. (De eerste twee van bovengenoemde bands in mijn geval toch.) Hoe dat dan precies in zijn werk gaat, weet ik niet. Maar ik denk dat het feit dat wij hier in de studio een radio hebben, en de accounts niet, boekdelen spreekt. Enfin, er wordt actie ondernomen. Marieken heeft zichzelf vanmiddag een iPod met gettoblaster gekocht. Waar dat toe zal leiden weet geen hond.
Nu wil ik niet neerslachtig doen over klassieke muziek. Ik hou ervan, echt! Net als van onze accounts. En gezien mijn roommate doctoreert aan de KUL in dit goedje, wordt ik er meer dan andere mensen aan blootgesteld. In die zin is het jammer dat De Standaard zo'n artikel publiceert. Er mogen wat mythes de ronde doen die mensen stimuleren een streepje klassiek te draaien. Het is volgens mij bij die jongelui, mijn generatie incluis, zo'n onbekend-is-onbemind boutade met het nodige gebrek aan hipness. Met gebrek aan kennis is echter geen schande. Zo stond in The Guardian te lezen dat Kennedy bijvoorbeeld iemand nodig had die hem bij de concerten in het Witte Huis aanwijzing gaf wanneer hij mocht klappen. Barack Obama valt naar eigen zeggen terug op het getrainde oor van Michel om niet voor aap te staan.
Over apen gesproken. In dezelfde krant las ik een manifest voor meer privacy voor dieren tegenover documentairemakers. Wat betreft dit voyeurisme is alvast één slag thuis gehaald. De speculanten die maar wat graag het kalf Europa hadden zien verdrinken, zijn met hangende pootjes terug naar huis.
En de pootjes, welja de pootjes. Mijn pootjes gaan even terug aan het werk. Gezien mijn collega's hier weer het beste van zichzelf aan het geven zijn, kan ik niet achterblijven. Tot morgen.
Maandag
Het was aarzelend opstaan deze morgen met de wetenschap dat mijn espressoapparaat, net als Lena Horne, de geest gegeven heeft. Haar zachte geur en donkere porties ochtendlijke liefde kan ik nu wel vergeten. Het espressoapparaat, niet Lena. Wat een vrouw trouwens, die Lena Horne. In een licht melancholische bui grijp ik mijn spullen bij elkaar en fiets naar Fé.
Een dikke 20 minuten later zit ik tussen een flinke hoop andere straffe dames. Ik tap mezelf een extra grote mok koffie en spot een niet te missen stapel overschotjes van de fairtrade@work van vrijdag. Chocolade mag dan wel een standaard attribuut zijn hier op kantoor, op deze schaal maak je het zelden mee. Enfin, gewekt door caffeïne en cacao begint in de wereld rondom me de mist uit te klaren. Dit kantoor is een mierennest vol bedrijvigheid.
De laatste tijd krijg ik vaak de vervelende vraag of 'het wel mee valt' als enige mannelijk mier in die hoop? En of. De dynamiek ligt misschien iets anders op deze roze werkvloer, maar vervelend is dat alles behalve. Mocht iemand van jullie ooit Mad Men gezien hebben; denk aan Sterling Cooper, maar dan exact andersom. Vrouwen zwaaien hier de scepter en gesloten deuren bestaan gewoonweg niet. Vervang de wiskey en sigaretten door chocolade en water. Denk het seksisme even weg, en ruil het lamlendige zetel hangen en zure moppen tappen voor gedreven professionalisme en fijnzinnig sarcasme.
De doodsreutel van mijn espressomachine is ondertussen verwerkt. Lena zal wellicht volgen. Ik merkte ook net dat de beurzen zich stilaan herstellen, en dat die verdomde vulkaan een keertje niet te stevig richting België heeft gehoest. Kortom, deze week zit goed. Ik hou jullie op de hoogte.