*********
volgende week is het aan
Caro
|
Isabelle
Vrijdag
Het was gezellig, ons Zen&Zoet-festijn!
En vooral… ook heel heel heel lekker ;-)
Donderdag
Berichtje voor een speciaal iemand.
Er zijn zo van die mensen die je raken.
Die je blij maken.
Die zomaar opeens zonder dat je het kan tegenhouden een glimlach op je gezicht kunnen toveren.
Die je kunnen doen stilstaan bij de kleine dingen.
Die je kijk op de wereld kunnen veranderen.
Die dus ontzettend zeldzaam en kostbaar zijn.
Gewoon door te zijn wie ze zijn.
Zo iemand is de vandaag jarige Fatinha.
Alleen is Fatinha nòg zoveel meer voor mij.
Exact een jaar geleden, 6 mei 2009 dus, was Fatinha ook jarig en was ze door een sluw plan van haar wederhelft het slachtoffer geworden van een verrassingsfeestje in het Lastig Portret.
Wat op dat feestje begon als een gezellige babbel op het terras met één van haar vrienden is ondertussen geëvolueerd naar een samenwonenproject met geweldige toekomstplannen.
Vanavond gaan we op al dat moois samen drinken en vooral klinken op nog ontelbaar veel mooie jaren! (En op de terugkeer van de DjuwieMeister!)
Woensdag
Echte Liefde is Allesoverheersend, Onweerstaanbaar, Voortdurend.
En voor vele Fé.etjes is Chocolade een Echte Grote Liefde.
Ik geef het toe.
Ook wel een beetje voor mij ;-)
Het ruikt ook gewoon zoooooooo lekker.
Zoals gisterenavond.
Tijdens onze chocolade-koekjes-bakken-avond.
Een lekkernij speciaal gemaakt voor het spektakel dat hier vrijdag op onze binnentuin zal doorgaan (meer daarover op het einde van de week!)
Met de hulp van een andere notoire Chocoladefan.
Nigella Lawson.
Samen zijn we erin geslaagd om geweldig lekkere koekjes te maken.
Nu alleen zorgen dat er vrijdag nog enkele exemplaren over zijn om mee te nemen ;-)
Dinsdag
De ochtenden in de Diksmuidelaan.
Is dat de wekker al????
Jakkes!
Toch nog eventjes omdraaien…
Opnieuw gewekt worden.
Deze keer met een lekkere zoen en een Lofjoe in de oren.
Mmmmm… veeeeeeeel beter!
Opstaan.
Raam openzetten voor een flinke zucht frisse wind.
Daarna verander ik in een (bescheiden weliswaar, het is nog altijd ochtend ;-) wervelwind die door de badkamer, kleerkast en uiteindelijk door de keuken passeert.
Om in die keuken het allerallerbeste ontbijt te maken: vers gesneden fruit.
Sinds Colombia kan ik niet meer zonder.
Maar deze ochtend was het een beetje anders.
Deze ochtend was spesjaal ;-)
Antwerpen heeft namelijk voor mijn ontbijt gezorgd.
Het enige wat ik daarvoor hoef te doen is met de fiets naar het werk gaan.
(En geweldige bazen hebben natuurlijk die voor dit fietsontbijt willen betalen!)
Gelukkig hebben die van ‘t stad ook graag vers fruit als ontbijt.
Mijn standaardversie van banaan-appel-kiwi-bloedappelsien werd gepimpt met ananas, peer, vijg, meloen, druifjes, stervrucht,…
SuperLekker!
Mmmmmmm!
Maandag
630 km had hij er zaterdag al op zitten. 630 km dichter bij zijn einddoel. Lourdes. Een bestemming die voor hem zoveel meer is dan de grootste katholieke bedevaartplaats in Frankrijk. De stad waar zijn vader zo graag en zo vaak naartoe ging. Want zo was de vrome man lekker dicht bij Maria. Maar zij moet het jammer genoeg al een tijdje zonder zijn bezoek doen. Een aantal jaar geleden is hij overleden, na een lange en moeizame strijd tegen kanker. Tijdens de laatste jaren werd Lourdes noodgedwongen vervangen door de dikste en grootste kaarsen uit Scherpenheuvel. Zelf heeft onze nieuwe bedevaarder zijn eigen strijd met kanker overwonnen. Een stukje van zijn lichaam is hij kwijt. Maar tegelijkertijd heeft hij zoveel meer zin in het leven bijgekregen. En nu wil hij dat leven én zijn vader een beetje eren door naar Lourdes te gaan. Niet zomaar. Nee. Met de fiets. Om ginder als een gezonde man een welgemeende dank u te zeggen tegen dezelfde Maria waar mijn grootvader zoveel kracht uit putte. En eens te zwaaien naar zijn vader misschien ;-)
Mooi vind ik dat. Heel mooi. Daarom lieve papa, geniet van je persoonlijke overwinningstocht!
Archief
|
